جدایی دستانمان را روبروی خود می دیدم

دستانت را با خشمی عجیب از دستانم بیرون کشیدی

و گفتی : تو تنها دروغگوی این کره ی خاکی هستی .

و رفتی

قدمهای تندت ،

وجود مرا سرد می کرد ،

در اوج یخ زدن بودم ،

پاهایم لرزید ،

بر زمین افتادم ،

از این بی عرضه گی و ساده لوحی خسته شده بودم ،

در انتها ،

فقط گفتم : به جان ستاره ام ،

تو عشق اول و آخر من هستی .

رو به من کردی وبا نگاهی عجیب به سوی من آمدی

با دستان ظریفت ،

مرا از جا بلند کردی و با نگاهی مهربان ،

گفتی : باز که امیدت را از دست دادی .

اشک در چشمانم حلقه زده بود که

گفتی : عزیزم مگر تو حسین را دوست نداری ؟

حتی توان جواب دادن را هم نداشتم ،

دوباره گفتی : پس به هیچکس اعتماد نکن !

لبخند تلخی زدم و

گفتم : ای دل ساده ، می گویی چه کنم ! هان ...

گفتی : فقط دستان مرا بگیر و دنبالم بیا .

تصمیم خود را گرفته بودم ،

با سرعت باد به آنجا که می خواستم  ، مرا رساندی .

اکنون ،

اکنون که ساعتی از آن نمی گذرد ،

خوشبخترین آدم روی زمین هستم .